Dedikodunun Kur’an’daki Hükmü


Hakkında konuşulan kişi eğer konuşulanı duyduğunda hoşuna gitmez konuşulandan rahatsız olacaksa,bu tür konuşmayı arkasından yapmanın yanlış olduğunu her insan bilir.Buna halk arasında dedikodu, dinimizde gıybet  denmiştir. Bazı insanlar bunu,eleştiriyi onun menfaati için yaptık diyebiliyor. Eğer  gerçekten eleştirilmesi gereken bir konu var ve eleştirilen konu  konuşulan  kişiye gerçekten yardımcı olacaksa, o zaman yapılacak en doğru şey bu durumu ilgili kişiye bildirmek, eleştiriyi o kişiye birebir söylemek gerekir.

Herkesle durum hakkında görüşme  yapıp, kınanan kişinin durumdan haberdar edilmemesi  iyi bir niyet ve o kişinin menfaati  için olduğunu söylemek doğru olamaz. Dedikoduyu yapan insanlar, aynı şeyin kendilerine yapılabileceğini gayet iyi bilirler ve  hiç hoşlanmazlar. Kendileri hakkında dedikodu yapılması konusuna son derece hassas davranırken, başkalarının dedikodusunu  umursamadan yapmaya devam ederler. Rabbimiz Kuran’da insanları dedikodudan men etmiş ve bunun kuran ahlakına ters düştüğünü şöyle bildirmiştir:

Ey iman edenler, zandan çok kaçının; çünkü zannın bir kısmı günahtır. Tecessüs etmeyin (birbirinizin gizli yönlerini araştırmayın). Kiminiz kiminizin gıybetini yapmasın (arkasından çekiştirmesin.) Sizden biriniz, ölü kardeşinin etini yemeyi sever mi? İşte, bundan tiksindiniz. Allah’tan korkup-sakının. Şüphesiz Allah, tövbeleri kabul edendir, çok esirgeyendir. (Hucurat Suresi, 12)

Allah’ın Kuran’da bildirdiği bu emir için, İçinde Allah korkusu taşıyan müminler asla birbirlerinin arkasından konuşmaz ve birbirlerini çekiştirmezler. Gerçek sevgi ve dostluğun , karşılarındaki kişiye dünyada ve ahirette fayda verecek şekilde hareket etmek olduğunu bilirler. Eğer yanlış bir tavır görürlerse bir an önce yanlışını anlaması ve vazgeçmesi için, bunu ilgili kişiyi incitmeden ve kibar bir dille söylerler. Allah birbirlerinin dedikodusunu yapan insanları, bir ayetinde şu şekilde uyarmaktadır:

Arkadan çekiştirip duran, kaş göz hareketleriyle alay eden her kişinin vay haline; (Hümeze Suresi, 1)

Rabbimiz’in ayette de belirttiği gibi, Kuran ahlakından uzak olan insanlar arasında normalmiş gibi  karşılanan dedikodu, görmezlikten gelinecek bir davranış değildir. Allah’a İman eden bir kişi için Allah’ı anmak,nasıl onun güç bulduğu büyük bir manevi  kuvvet ise; şeytanın yolunda giden  kişi için de dedikodu yapmak, nefsani zevk duyduğu için kendisini alıkoyamadığı, içki ya da kumar alışkanlığı gibi bir bela haline dönüşmüştür.

Dedikodunun Kur’an’daki Hükmü ile Benzer Yazılar:

16 Ocak 2014 Saat : 12:05

Dedikodunun Kur’an’daki Hükmü Yazısı için Yorum Yapabilirsiniz

topuk kaşıntısı Son Yazılar FriendFeed